तुझ्या दोन्ही त्या उरोजांनच्या मधोमध 🌼

तुझ्या दोन्ही त्या उरोजांनच्या मधोमध

रेलून पडल्या आहेत कथा कविता माझ्या

त्यावरील तिळावर लिहला आहे सस्पेन्स मोठा

काखेतल्या अस्थाव्यस्थ दशेवर खुश असलेली पटकथा

खुलून दिसेल सारं जग नैतिकतेच्या कचाकडी दुनियेत

सौंदर्य पण कसं सापेक्ष असतंय

तू दिलेल्या जखडून ठेवलेल्या आठवणी

अजून हातात तश्याच निस्तेज पण प्रखर धावतात

रक्त जसं प्रवाही होतंय तसं सगळं अजून होतंय काटा

नको असताना टोचणाऱ्या फिलिंग्स कश्या आल्हाददायी

उठून दिसेल हे सारं दुखणं जेव्हा ओलावा कप्पर होईल सकाळी

बघ प्रेम कसं निरपेक्ष असतंय

असण्या नसण्याने नसलेली तू जेव्हा नसताना येतेयस

तेव्हा मी पण असलो नसलेलो जेव्हा असतोय तुझ्यात

तुझ्यातून मग मी गो थ्रू होऊन आडवा इनफ्रंट होत जातोय

हे सगळं लिहून येतंय हळुवार जश्या रेघोट्या ओल्या

बघ असं ओलावा असतो हे सारं असं आलबेल असतंय..

बाकीआलबेल

अजिंक्य रोकडे