Skip to main content

मी त्याचा सारखा लिहितोय 💛

मी त्याच्या सारख लिहितोय 
आलबेल बिंदास होतोय 
नाक्यावरचा कवी झालोय 
कधी किरकिर कधी काव्यात वाहतोय 
मी आयुष्यात गंडलोय
जसं मद्यधुंद कवीच नृत्य बनतोय 
हजारो संधीचा लाभ एक झालोय 
अंधार स्वीकारत हास्य फेक होतोय 
माझे शब्द कच्चे म्हणे
ग्रामर गंडलय
यमक हरलंय
आमचं आयुष्य सरलंय
भ्रमनिरास झालेल्या जगाचे वाभाडे मोजतोय
मी पितोय सोबत शब्दांचा जुगार खेळतोय
क्षणभंगुर आनंद शोधतोय
अर्थाच्या चेतनेचा पाठलाग करतोय
माझी कविता समजावी म्हणून
त्या सत्याची चावी  शोधतोय
माझे शब्द निषेध केलेत ते नॉर्मल करतोय
अनुरूप असं काही नाही
त्या अनुरूपतेच्या विरूद्ध बंड करतोय
समाजाच्या रूढी आणि समज
त्या मधील अंतर मोजतोय
मी बहिष्कृत, चुकीचे आणि हरवलेल्यांना आलिंगण देतोय
ज्यांनी आयुष्याला आवाहन दिलंय त्यांना आवाज देतोय
मी प्रेमाबद्दल लिहितोय
सुंदर जे आहे ते हवंय आणि दुःखद जे आहे ते पण शोधतोय
हिरमुसली हृदये आणि राख झालेली स्वप्ने सावडतोय आणि प्रेमाकडे वळतोय
मी सांसारिक देखाव्याकडे सुंदरतेच्या नजरेने क्वचित पाहतोय 
गलिच्छ बारमध्ये स्वतःला शोधतोय
एकांतीत खोलीत हजार पुस्तकं होतोय
मी बिंदास होतोय
किमान आलबेल होतोय
किंवा होण्याचा प्रयत्न करतोय
जीवनातील विरोधाभास होतोय
त्याची कडवी कथा वळणावर नेतोय
माझ्या शब्दात तुम्हाला मानवी स्थितीचे प्रतिबिंब देतोय 
यश अपयश सौंदर्य आणि उपहास म्हणून हवा करतोय काव्यमय प्रवासाचा सागर भरतोय...

बाकिआलेबल
अजिंक्य रोकडे 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

उभे असू जिथे, तिथे नवीन परीक्षा द्यायला🖤💫

           एक मोकळं माळरान आहे आणि मध्ये एकटंच झाड उभं आहे, पाठीमागे सूर्य मावळतोय, मस्त छटा दिसत आहेत, काही ढग काळे आहेत, काहींना सोनेरी कडा आहे. खाली जमीन तांबडी, तडे गेलेली. वाळलेल्या काड्या, जमवली तर फाटी जमतील गोयलाभर . सगळं शांत. पण त्या शांततेत एक कोलाहल पण जाणवतो आजकाल.... हुबेहूब वाटावं असं वातावरण.... आपण जन्माला येतो तेव्हाच पहिली परीक्षा सुरू होत असते, रडलास का नाही? श्वास घेतलास का नाही? वजन किती? पहिल्या दिवसापासून आपल्याला मोजलं जातं, तोललं जातं. मग शाळा सुरू होते. पाटी-पेन्सिल, दप्तराचं ओझं, आणि मार्कांचं टेन्शन. दहावी म्हणजे आयुष्याचा टर्निंग पॉइंट. बारावी म्हणजे करिअरचा पाया. CET, नोकरीसाठी इंटरव्ह्यू, पैसे, व्यापार....पेपर संपतच नाहीत, आयुष्याचा पेपर कधी पुढे पुढे सरकत जातो समजतच नाही...    पण खरं सांगू? हे सगळे पेपर सोपे होते. कारण त्यात प्रश्न छापलेले असायचे. चार पर्याय असायचे. वेळ ठरलेली असायची. पास-नापासचा निकाल ठरलेला असायचा. पण इतर बितर चे प्रश्न आपण दूर लोटत जातो आणि खरी परीक्षा तेव्हा सुरू होते जेव्हा उत्तरप...

अनामिक🌼

     त्यादिवशी नाक्यात गेलेलो , फॉर्म भरला , ५००० जागा आणि एक माझी पोस्ट ह्या आशेवर , ओबीसीला ह्यावेळी जोराच माप मिळालं म्हणावं , सकाळपासून आहे इथेच भूक अनावर होत होती , वडापाव खात होतो पण कोणीतरी ओळखीचं आजू बाजूने जातच असत पण काही वेळा वेगळे भास होतात , तस पण सगळे हवं हवं असणार दृश्य शोधत असतात , मी कॉलेज वरून , कामावरून येणाऱ्या , मुली ,  स्त्रिया दिसतात का पाहायला नजर इकडे तिकडे केली , हो म्हणूनच , एक मुलगी जणू एवढ्या पावसात पण पाय घाण न होता चालत होती  , माझी नजर तिच्या पायांवर गेली , पैंजण होतं , पदवी शिक्षण झालं असेल , माझ्या वयाची आहे , पाय गोरे आहेत , सुंदर असणार , इतक्या अलगद कश्या चालू शकतात ह्या मुली , मला तर पाय साफ ठेऊन गाडी पण चालवता येत नाही , जन्मतः मुली अश्याच असतात का , किती काळजी घेतात स्वतःची , मी वर पाहिलं तर आखीव रेखीव शरीर , चेहरा गोलच , हो गोलच होता , एकंदरीत केस पण छान होती , मला छोटी केस आवडत नाहीत आणि आवडली तर पूर्ण बोबकट असावा , डोळे तिच्यावर स्थिर केले आणि तिने पण माझ्याकडे पाहिलं , मी चावा घेतला वड्यावर आणि नेमकं तेव्हाच हिने मला पह...

तुला कोड्स मध्ये शोधेन म्हणतो 🩶

उन्माद संपून जाईल तेव्हा  खरे उरतील सकल जण  पण त्याविन मग काय उरेल  जमिनीत काय उगवेल  आणि कोण काय पुरेल  घरी काही,  कुणाला न बोलता येऊन दाखव  कुणाचा ना रुसवा घेऊन ये  न कुणाला दिसता फिरून दाखव  एक दिवस कुणाची शपथ न घेता ये  ये असाच कधीतरी रिकामे रिकामे सागर भर  टेबलाचे वेगळे वेगळे परिप्रेक्ष दाखव  दाखव माणसाची उत्क्रांती कशी झाली  किती मिथकं आणि किती गोष्टी लयास गेल्या  उरले सुरले कसे सावरले  आवरले आणि आवरून कसे माजले सारे  एकजात कसे  वातावरणीय ढोबळ मनाने अंदाज बांध  महामारीवर रडलास तसं युद्धावर रडून दाखव  फोड खापर असंख्य गोष्टींवर जगावर  नाहीतर नाही तर, तारे आहेत लुकलूकतात  त्यांची उत्पत्ती बोल  ठिपका आहोत आपण असे मार एक एक  झोपी जाऊन पुन्हा ये ग्लिच बनून मित्रा  तुला कोड्स मध्ये शोधेन म्हणतो.....