Ajinkya Rokade

घरा सुधरू लागली हात, वाडीतली पोरा मोठी व्हाया लागलीत हात, पैसा आलाय, म्हातारा गेल्यापासून एकटीच मरतेय ह्या मापाच्या घरात, मला तरी कशाला हवाय मरायला चांगला घर, पोरा बाला असती तर एकांदी बारीस वाटला असता, काय रुबाब होता नय, सावकार आमचा म्हातारा मेला दारू नी वाट लावलंन नाहीतर काय जमीन म्हणून होती, नवीन आलली घरी तेव्हा म्हतारा अडल्या नडल्या माणसाला उभा राहायचा, आता कोण बोलील काय?मला पण नको झालाय हा जिना, म्हाताऱ्याची रया गेली ती जमीन लुबाडलिन तेवा, नाहीतर म्हातारा माझा चांगला होता,शेती वर सगला संसार उभा केलेलंन, पण जमीनच परकी झाली आणि म्हातारा येडाच झाला, दारू काय आणि मला शिव्या काय,आंब म्हणून काय यायचं, मला पिऊन आला कि बोलायचा आपली कलमा आणि तू एकसारखी मेली वांझोटी झालीयत, मी आपली गप गार देव्हाऱ्यात जाऊन टिपा गालित बसायची, कुणाला सांगणार, भयनी झाल्या तरी त्यांना त्यांचा याप काय कमी होता, मेली ही पुरुष जातच घोड्यान काढलली, किती पण जीव आटवा मेली बाई माणसाला ऐकून दाखवतील, मेली गुलाम झाली नाय ती कधी, तसा होता मेला चांगला पैसं कमी झाल्यावर डालगी बनवू लागलेला, हाताला कला होती, असा उपा...

   लाकडी आरामाखुर्चीवर जेव्हा रघु बसला तेव्हा 'किर्रर्र' असा आवाज आला, विचारांची साखळी काही वेळा साठी स्तब्ध झाली आणि पुन्हा स्वतःला कमफॉर्टेबल करून घेतल्यास ती साखळी नव्या विचारांना वाट करून देऊ लागली... रघु नुकताच कामावरून आलेला, समाधानी वाटाव इतकं समाधान तर होतच त्याचाकडे पण मन सैरावैरा, कानात वारा गेलेल्या वासारा सारखं वेडंवाकडं पळत होतं, ह्याच कारण अचानक गार वारं सुटलेलं, हवेत गारवा आलेला आणि त्यासोबत पालापाचोळा उडत खिडक्यानमधून आतमध्ये येत होता, एरवी तो कचराच जणू पण आज ते काहीतरी भासवत होतं, रघुने जेव्हा पहिल्यांदा गाडी घेतलेली तेव्हा लीलासोबत रघु बाईकने फिरायला गेलेला, चहाच्या टपरीवर थांबले असताना असंच काहीसं वातावरण तयार झालेलं, तिचे केस तेव्हा हवेत एक फ्रेम बनवून आकाशासोबत एक सुंदर कलाकृती बनवू पाहत होते, चहाच्या वाफा तिच्या चसम्यावर येऊ पाहत होत्या आणि ती चष्मा व्यवस्थित करू पाहत होती, ओढणी सांभाळत होती अशी तिची अल्लड गडबड झालेली, रघुच्या मनात एक सुंदर आठवन, आयुष्यात घडलेल्या चांगल्या गोष्टींच्या यादीत त्यांनी ठेवलेली ती आठवण आज मनात ह्या वातावरणाने रेंगा...

हैदराबाद मधील कांचा फॉरेस्ट (गाचीबोवली) रडत आहे. देशाचा राष्ट्रीय पक्षी रडत आहे.या दिवसात, या इतर भूतकाळातल्या अप्रासंगिक कोलाहलतून जर वायरल झालेली कांचा फॉरेस्ट मध्ये वृक्षतोड, जंगलतोड करतानाची विडियो पाहिली असेल,  त्यात पक्षी रडत आहेत , जसा एखाद्‌या मनुष्याचा निवारा गेल्यावर माणूस रडतो तसाच कोणताही संवेदनशील माणूस की परिस्थिती पाहून निराश होईल. हैद्राबाद युनिवर्सिटीची ४०० एकर जागा तेलंगणा सरकार लिलावात काढण्यास उत्सुक आहे, कशासाठी तर आय.टी. पार्क बनविण्याचा त्यांचा मानस आहे. ४०० एकर जागा ही काही छोटी मोठी गोष्ट नाही. दक्षिण भारतातल्या लोकांकडे आपण सरसकट सुशिक्षित राज्यं ,लोकं म्हणून पाहतो, पण ही काही तशी लक्षणं दिसून येत नाहीत.युनिव्हर्सिटीचे शिक्षक, कर्मचारी, विदयार्थी पर्यावरणवादी बरेच दिवस आंदोलन करीत आहेत पण त्यांच्यावर देखील धोपटशाही चालू आहे. बुलडोजर्स आपले काम चालूच ठेवत आहेत . तेलंगणा सरकारचं म्हणणं असे आहे कि या वनात वाघ,हरीण,इ प्राणी अस्तित्वात नाही आहेत पण हैदराबाद यूनिवर्सिटीच्या एका संशोधनाच्यामते तिथे ७००हुन अधिक फूल झाडांच्या प्रजाती,  सस्तन प्राण्...

संघर्ष कुणाला नाही चुकला म्हणा, हे असं उदास आणि निराश वाटणं साहजिकच असतंय, मी बरेच जणांना पाहिलं आहे आव आणताना कि पहा किती पॉसिटीव्ह वगरे आहे पण सुखी तो असतो किंवा दिसतो, जो व्यक्त होत नाही.... मी नेहमी पाहत असतो पेजेस फेसबुक वर ज्यावर वेगळी वेगळी पेंटिंग्स वगरे असतात vincent van gogh सोबत ओळख झाली रमायला होतं त्याचा चित्रात, व्हिन्सेंट व्हॅन गॉग हा खरंच सध्या माझ्या आवडत्या कलाकारांपैकी एक झाला आहे, मी आता आता त्याचासोबत कनेक्ट होऊ लागलो, त्याची दुनिया रंजक आहे, जादुई आहे जे जे आपल्याला प्रश्न भेडसावत असतात त्यांना तो उत्तर आहे.... नैराश्य, चिंता आणि हजारो लफडी आणि स्वतःबद्दलची कीव आपण ज्या ज्या सोबत झुंजत आलो, भांडत आलो, निस्तरत आलो पण हे काही रडल्यागत नाही सांगत कॉमन आहे आणि सगळ्यांना मान्यच असतं थोड्याअधिक प्रमाणात ते आपलं 🫴 so called दुःख, पण काहीतरी सकारात्मक नसेल निष्कर्ष तर त्या कलेला आणि कलेच्या माऱ्याला काय अर्थ......  व्हॅन गॉगप्रमाणेच, मलाही नेहमीच रात्रीच आकर्षण राहिलं आहे. त्याच्यासाठी रात्र प्यारी होती आणि दिवसभराच्या कामानंतर त्याचा त्याचा एक स्पेस होता...

मी कसा शिक्षक झालो हा मलाच पडणारा प्रश्न नेहमी असतो, लोकांना पण तोच प्रश्न पडतो, बरेच टोमणे पण ऐकतो मी लोकांचे माझा पास्ट फार struggle चा राहिला आहे पण त्याच रडगाणं राहिलं बाजूला मला सांगायचा पण नाही, मी जेव्हा शिक्षक म्हणून गेलो थेट दहावीच्या वर्गात पाठवलं मला काहीच पूर्वतयारी नाही मी कैलास सत्यार्थी ह्यांचा धडा lets march म्हणून शिकवायला घेतला, मला कल्पना होती हें काय आहे आणि काय होतं, कैलास सत्यार्थी कोण मलाला कोण मला माहित होते, त्यामुळे जबरदस्त lecture झालं आणि एक वेगळंच कॉन्फिडन्स आला माझ्यात नंतर वर्ष निघून गेलं एक batch चांगल्या मार्क्सने बाहेर पडली आणि आज पून्हा तोच धडा शिकवताना शाळेच्या बाहेरच्या आवारात काही मजूर पाईपलाईन जलजीवन का कश्या साठी खड्डे मारत होते मी शिकवत होतो नेमका हाच धडा ( कैलास ह्यांना नोबेल मिळालं तेव्हा नॉर्वे मधील भाषण ) आणि बाहेर एक त्या मजुरांची मुलगी एका स्टीलच्या डब्यात तांदूळ उकडून केलेली पेज पीत होती, शाळेसमोरून जाणारी लोकं नेहमी चालू असतात तर ती मुलगी माणसं अनोळखी दिसली कि झाडामागे लपून ती पेज प्यायची ( ह्याची कारण नेमकी ह्याच धड्यात होती...

प्राजक्ताचा सडा पाहताना  एक वेगळी गॅलॅक्सि दिसतेय  रचना अशी कि कोड्स असावे जणू  सुवास असा कि आठवणींचा ग्लीच असावा  देजावू आठवणींचा असा कि  वेगळीच फुलं असावी तिथे  गोंडा जास्वंद किंवा धतुराच असावा  वेल असावा काकडीचं फुल असावं  कोड्स असावे नसावे स्वप्नात  पण प्राजक्ताचा सडाच दिसावा असा  कि ऐपत इतकी असावी कि पेव्हर ब्लॉक असावे  अंगणात  घेरा नसावा रोपाला मस्त बांध असाव काम  पडावी अशी फुलं कि आठवणी याव्या उजळून  पाहिलेल्या स्वप्नाना शिव्या देता याव्यात  जेवढी फुलं सड्यात आहेत  पण सडा सुंदरच वाटावा असा कि  पोकळी निस्तारता यावी  त्यातच गॅलॅक्सि दिसावी  जिवंतपणी 🌼 अजिंक्य रोकडे  #बाकीआलबेल 

झोप अशी हवी  रातराणीच्या झाडाखाली  इंद्रिय अशी हवी कि तृप्त होता होता  पुन्हा जागेत जागेवर यावी  उठल्यावर रंग असे हवे कि सूर्याला लाज वाटावी  लाज अशी हवी कि समाज झेलता यावा  समाज असा हवा कि लाज वाटू नये  लोकं अशी हवी कि समाज बोलता यावा  मुद्दे असे हवे कि तडीस गेले पाहिजेत  तडीला जाणारे विषय असे हवे कि मुद्द्याचे हवे  राग असा हवा कि सगळे एक आले हवे  एक एकता अशी हवी कि हातात हात हवे  भांडण करायला मजबूत हात हवे  हात असे असावे कि दोन हात करताना भीती वाटू नये  भीती अशी हवी कि हात पूढे जाऊ नये  पुढारपण असा हवा कि निस्तरता आला पाहिजे  निस्तरणं असं पाहिजे कि तडीस जावे सारे  मूर्खपणा असलेला बरा आपल्या आपल्या कोषात  कोष असा हवा कि एकटा डुकता बरं वाटावं  एकटेपणा इतका असावा कि  बाकी सारं आलबेल वाटावं  झोप अशी असावी  रातराणीच्या झाडाखाली 🌼 देवा रोकडे  #बाकीआलबेल