अवघं आणि बरंच काही 🍃

लिहून काढता काढता वेळ काढता यावं , अश्या काळात आलेले आपण, महत्वाचं काय आणि मूल्य कितीचा खटाटोप सारा, गिग वर्कर्सना किती आराम मिळत असेल आणि सुट्टी आपली सुट्टी त्रासदायक, संवाद कमी मानवी संवादात गैरसमजाची भीती माणसाला माणसापासून दूर ढकलत असताना, नाईलाजाने दोन शब्द बोलावे आणि रात्री छप्पराने आपला पश्चाताप आर्त होऊन पहावा.. पैसे जात येत असताना पण साठा पैशाचा किती त्यावर ठरणारे मान अपमान फाडत नेतात नैतिकतेचा सदरा कचाकच, आनंदी आणि समाधानी माणसाची कबर मलकटलेली लादी प्लास्टरचीच का असते ह्याची उत्तरं शोधावी आणि पुन्हा प्रात्यक्षिक जीवनात पायउतार व्हायला सकाळ तयार असते नव्या उमेदीने, लक्ष्य हवं माणसाला, माणसाने आवाजवी स्वप्न बघून त्याचा प्रयत्नात पार डुंबून जावं आणि गंभीर, मानसिक दुःखाचे मैथुन करून घ्यावं, लय आनंदी राहण्याचा, दाखवण्याचा प्रयत्न करणारे दांभिकतेचि आठवण करून देतात, मनमोकळे असावे संवाद ही अपेक्षा म्हणून ठीक आहे, उरली आहे..

माणसांला जर तर आहेच, शक्यता आहेत, अनेक वळणं आहेत मग सगळं नीटच असावं नेटकं, हा अट्टाहास वाटतो, चूक झाली आणि पुन्हा पुन्हा करता यावी आणि मग उभार घ्यावा आणि परत चूक करावी, ठोकताळे तर आहेत, काढता याव्या चुका आपल्या आपल्यालाच , झालेलं घडलेलं आणि तत्सथ बनवून सगळं करता यावं लिहता, वाचता,बोलता,चालता आणि बरंच अवघं...

Comments

अनामिक🌼

त्यादिवशी नाक्यात गेलेलो , फॉर्म भरला , ५००० जागा आणि एक माझी पोस्ट ह्या आशेवर , ओबीसीला ह्यावेळी जोराच माप मिळालं म्हणावं , सकाळपासून आहे इथेच भूक अनावर होत होती , वडापाव खात होतो पण कोणीतरी ओळखीचं आजू बाजूने जातच असत पण काही वेळा वेगळे भास होतात , तस पण सगळे हवं हवं असणार दृश्य शोधत असतात , मी कॉलेज वरून , कामावरून येणाऱ्या , मुली , स्त्रिया दिसतात का पाहायला नजर इकडे तिकडे केली , हो म्हणूनच , एक मुलगी जणू एवढ्या पावसात पण पाय घाण न होता चालत होती , माझी नजर तिच्या पायांवर गेली , पैंजण होतं , पदवी शिक्षण झालं असेल , माझ्या वयाची आहे , पाय गोरे आहेत , सुंदर असणार , इतक्या अलगद कश्या चालू शकतात ह्या मुली , मला तर पाय साफ ठेऊन गाडी पण चालवता येत नाही , जन्मतः मुली अश्याच असतात का , किती काळजी घेतात स्वतःची , मी वर पाहिलं तर आखीव रेखीव शरीर , चेहरा गोलच , हो गोलच होता , एकंदरीत केस पण छान होती , मला छोटी केस आवडत नाहीत आणि आवडली तर पूर्ण बोबकट असावा , डोळे तिच्यावर स्थिर केले आणि तिने पण माझ्याकडे पाहिलं , मी चावा घेतला वड्यावर आणि नेमकं तेव्हाच हिने मला पह...

उभे असू जिथे, तिथे नवीन परीक्षा द्यायला🖤💫

एक मोकळं माळरान आहे आणि मध्ये एकटंच झाड उभं आहे, पाठीमागे सूर्य मावळतोय, मस्त छटा दिसत आहेत, काही ढग काळे आहेत, काहींना सोनेरी कडा आहे. खाली जमीन तांबडी, तडे गेलेली. वाळलेल्या काड्या, जमवली तर फाटी जमतील गोयलाभर . सगळं शांत. पण त्या शांततेत एक कोलाहल पण जाणवतो आजकाल.... हुबेहूब वाटावं असं वातावरण.... आपण जन्माला येतो तेव्हाच पहिली परीक्षा सुरू होत असते, रडलास का नाही? श्वास घेतलास का नाही? वजन किती? पहिल्या दिवसापासून आपल्याला मोजलं जातं, तोललं जातं. मग शाळा सुरू होते. पाटी-पेन्सिल, दप्तराचं ओझं, आणि मार्कांचं टेन्शन. दहावी म्हणजे आयुष्याचा टर्निंग पॉइंट. बारावी म्हणजे करिअरचा पाया. CET, नोकरीसाठी इंटरव्ह्यू, पैसे, व्यापार....पेपर संपतच नाहीत, आयुष्याचा पेपर कधी पुढे पुढे सरकत जातो समजतच नाही... पण खरं सांगू? हे सगळे पेपर सोपे होते. कारण त्यात प्रश्न छापलेले असायचे. चार पर्याय असायचे. वेळ ठरलेली असायची. पास-नापासचा निकाल ठरलेला असायचा. पण इतर बितर चे प्रश्न आपण दूर लोटत जातो आणि खरी परीक्षा तेव्हा सुरू होते जेव्हा उत्तरप...

गुडूप व्हावं लागतं...😌

वारसा व्हायला आधी गुडूप व्हायला लागतं उदरात आज गेलेलं खोदतील तेव्हा रक्त मिळेल का कार्बनच जास्त मिळेल उकरून उकरून अस काय उकरतो आपण भूतकाळ इतिहास मढी काय निकष असतील तरी किती सापळ्यांचा ढीग लागतो स्टेनलेस स्टीलची भांडी लागतात का मदरबोर्ड पण चालतील संस्कृती आणि खाद्य पेटित ठेवलेल रेशनकार्ड पाहून समजतील डब्यात तांदूळ करंड्यात कुंकू देवळात देव सगळं इथेच असेल निकष असे काय आहेत जागतिक व्हायचे व्यापारावर चलनावर देवावर मूर्तीवर चित्रावर की फक्त गुडूप होण्यावर की वारसा व्हायला आधी गुडूपच व्हायला लागतं अजिंक्य रोकडे.....

Ajinkya Rokade

Search This Blog